Όταν ο Δροσίνης έγραφε την «Ανθισμένη Αμυγδαλιά», εμείς
ήμασταν ακόμη Τουρκία κι ευτυχώς γλιτώσαμε από τα γλυκανάλατα στιχάκια των
αγουροξυπνημένων πνευματικά Νεοελλήνων. Άνοιξη, ανθισμένα κλαδιά κι αγκαλίτσες
με την έφηβη πρωταγωνίστρια. Σίγουρη επιτυχία… Από τότε βέβαια μπήκε πολύ νερό
στ’ αυλάκι, τα ρομαντικά μοτίβα ενηλικιώθηκαν και τα παιχνίδια κάτω από
ανθισμένα δέντρα έγιναν δουλειά των παιδιών και των τρελών. Η σκόνη που άφηναν
πίσω τους ο
